Stond ik net op het punt om een stukje te gaan typen, sloeg youtube opeens op hol – dacht ik. Muziek ging van yeah, yeah, yeah, drrrrrrrr… Een fractie van een seconde dacht ik dus dat het youtube was, en toen ineens fijn een BSoD. Ben je lekker mee. Gelukkig sloegen de stoppen niet door en kon ik daarna weer gewoon opstarten, dat was wel een fijne bijkomstigheid.
Om vier uur ‘s nachts ging de wekker van die jongen, want we zouden dan zo rond Salzburg zijn en daar stapte hij uit. Maar we waren ergens anders en het bleek dat we een vertraging van een uur hadden. Slapen doe je dan toch niet meer, dus ik heb met droge ogen zitten wachten tot we in Salzburg kwamen, en daarna moest ik nog helemaal in mijn uppie naar München. Zodoende haalde ik de aansluiting naar Dortmund niet meer.
Heel fijn.
Dus ik ben naar het reizigerscentrum gegaan (daar kun je in München kaartjes kopen) en daar heb ik naar mijn opties gevraagd. De optie die ze me daar gaven was zelfs nog beter dan wat ik oorspronkelijk wilde, dus ik ben op de trein naar Hannover gesprongen. In de trein was het even een gedoe met de plaatsen, maar uiteindelijk had ik een plekje dat niet gereserveerd was. Aan de andere kant van het pad kwam intussen een vrouwtje met een hondje dat twee plaatsen had gereserveerd, een voor zichzelf en een voor het hondje. Ik vond het zo schattig! Niet alleen het hondje, maar ook hoe die vrouw er mee om ging. Het was zo overduidelijk dat die hond haar heel dierbaar was ^^ dat is altijd goed om te zien.
In Hannover ben ik overgestapt op de internationale trein die me in Deventer af zou zetten. Alles ging goed, totdat… we de grens over waren. Ik had net mijn beltegoed opgewaardeerd (EINDELIJK!!!) en Mutti gebeld over hoe laat ik aan zou komen. En toen stopten we opeens midden op het spoor. Het bleek dat er iets mis was met de locomotief. De vertraging van 20 minuten die de trein al had opgelopen tussen Berlijn en Hannover, werd opeens verdubbeld. Toen we na 20 minuten wachten weer verder gingen, direct Mutti gebeld. In de tijd tussen Almelo en Deventer liepen we echter nog meer vertraging op. Met 48 minuten vertraging stonden we vlak voor Deventer stil. Ik denk wel vijf minuten. We moesten wachten, omdat alle sporen in Deventer bezet waren.
Maar goed, toen kwamen we uiteindelijk toch aan. HET WAS DRUK! En dan bedoel ik ook echt dat het zwart zag van de mensen. Gelukkig had ik mijn moeder snel gevonden, want ik zag haar al staan voordat de deuren open gingen. Het hele treinverkeer was echter ontregeld omdat er tussen Zwolle en Deventer twee treinen tegen elkaar waren aangeknald (gelukkig bleek het achteraf mee te vallen). En op Deventer was het echt idioot druk, allemaal mensen die naar Zwolle moesten. We hebben daar een uur gezeten, Mutti en ik.
In de tussentijd kwamen er nog meer mensen die naar Zwolle moesten (en niets wisten van het ongeluk) en na een tijdje gingen de treinen tussen Deventer en Zwolle weer rijden. Toen die trein aan kwam liepen ze zo tien, vijftien minuten vertraging op doordat iedereen moest instappen. Wat ik dan niet snap is dat iedereen zich verdringt voor de deur terwijl er ook nog mensen uit moeten. In plaats van dat ze die nou even de ruimte geven, zodat ze snel weg kunnen en je dan zelf snel kunt instappen, blijven ze allemaal bij de deur staan, te bang om een ander voor te laten.
Maar toen alle zitplaatsen bezet waren gingen er een heleboel mensen staan in de trein. Toen er zelfs geen staanplaatsen meer waren, zijn er alsnog een hoop mensen achter gebleven op het station. Ik geloof dat ze er nog wel een heel treinstel achteraan hadden kunnen bouwen voor degenen die moesten staan of achter bleven. En dan had nog niet iedereen een zitplek. Het was echt ongelofelijk. Maar goed, daarna kwam onze eigen trein aan dus toen zijn we snel ingestapt. Wat was het heerlijk om weer thuis te zijn…
Volgens de regels van het hostel werden we om elf uur van het terras geschopt in verband met de buren. De anderen gingen uit, en ik wilde naar bed. Terwijl ze aan het klaar maken waren, heb ik naar de heuvels achter de stad gekeken. Daar zag ik allerlei onregelmatige flitsen. Ik dacht dat er iets van vuurwerk was ofzo, dus ik vroeg aan Vanessa van ‘wat is dat?’ en toen zei zij; ‘Geen idee. Het zou onweer kunnen zijn, maar ze hadden voorspeld dat er vannacht niets zou komen.’ Dus we hielden het een beetje in het midden wat het dan was.
Tegen kwart over elf, half twaalf waren de anderen klaar en weg. Vanessa en Tonina waren wat dingen naar binnen aan het zetten en alles aan het afsluiten terwijl ik mezelf aan het klaar maken was om naar bed te gaan. Voor het naar bed gaan had ik nog even bij mijn was gekeken of het al droog was. Het ging wel redelijk, dus ik besloot mijn spullen in de kamer te hangen, zodat ik de volgende dag niets zou vergeten. Tegen twaalf uur gingen zij weg en ik lag toen al in bed. [vanaf hier was 't 28 mei...] Ik kon eerst niet slapen, ik was aan het nadenken over dat ik naar huis zou gaan en wat ze van mijn cadeaus zouden vinden en dergelijke. Het duurde volgens mij tot half een, kwart voor een voordat ik eindelijk in slaap viel.
Jawel, dat is echt waar. Ik heb het vandaag persoonlijk ondervonden. Het begon eigenlijk gisteravond al. Na het inpakken van mijn spullen wilde ik me nog een keer douchen. Het kwam neer op afspoelen, trouwens, want ik had uiteraard de shampoo en de zeep onderin ingepakt en het washandje droogt nu eenmaal niet al te snel. In elk geval, ik wilde het dus doen. Maar zo’n beetje alle jongens in het hostel wilden uit gaan. En geloof me, ik was slechts een van de drie meisjes op zo’n 13, 14 jongens. En alle meiden sliepen in een ander dorm, haha. We hadden allemaal een kamer vol kerels voor onszelf o.0
Vandaag was echt een megaspannende dag ^___^. Het begon gewoon gewoon. Ik ben op tijd opgestaan om te douchen, want ik vond mezelf behoorlijk zweterig stinken best wel onaangenaam ruiken. Maar een van de Australiërs was me voor geweest en die had fijn een hele zooi haren achter gelaten. Fijn. Dus ik heb het douchen overgeslagen, want ik had gisteravond alles al ingepakt en ik had geen zin om mijn tas weer overhoop te halen voor de slippers.
Ik bedoel, ik wilde me alleen maar even afspoelen. Ik had ook geen washandje of zeep en shampoo bij me (dat zat helemaal onderin mijn tas…) dus toen had ik het maar achterwege gelaten. Ik bedoel, hallo, alsof ik in de haren van een ander ga staan douchen! Doe ik zelf mijn best om ze zoveel mogelijk op te ruimen, en dan laat een ander ze zomaar liggen. Als het nou nog twee of drie haren waren geweest was het niet zo erg, maar dit waren er echt veel. En ik griezel nu eenmaal van andermans haar-dat-niet-aan-het-bijbehorende-lichaam-vastzit.
Vanmorgen wilde ik me eerst douchen. Drew is naar het internetpoint in de straat gegaan terwijl ik de douche aan de praat probeerde te krijgen. Dat was me nogal een gedoe; het was een heel klein douchje en er was geen ruimte om je kleding te laten, dus heb ik eerst een tuinstoel uit de kamer gesleept (de douche was voor ons gelukkig slechts een deur verder). Toen heb ik me uitgekleed en toen heb ik de douche aangezet.
IJSKOUD! Sta je daar in je nakie!
Dus ik aan dat ding pielen, en toen werd hij GLOEIEND HEET! Maar dan echt zo heet dat ik mijn huid verbrandde als ik mijn vinger alleen maar in de stoom hield. Ik heb er echt wel vijf minuten mee lopen klooien en toen heb ik mijn haar maar met koud water gewassen. Erg jammer, want ik voelde me nog steeds zweterig. Maar mijn slippers heb ik wel aan gehouden, want het liep veel lekkerder (ivm blaren).
Ik heb ook even achter internet gezeten en toen zijn we onze spullen gaan halen. Ik had geen schone onderbroeken meer en Drew had zelfs helemaal geen schone kleren meer. Ik had voor de gelegenheid mijn schoenen aan getrokken – zelfs met die hakken had ik geen last van mijn blaren, waar ik eerst bang voor was, omdat er nu minder druk op rustte en er was geen schuurplek meer op mijn hiel.
Afijn, dus wij de halve stad door op zoek naar een wasserette, maar zo tegen het middaguur hadden we toch echt wat gevonden. Dus wij kleren in de wasmachine stoppen en daarna bij een barretje iets verderop wat gegeten. Het straatbeeld was echt wat je van Sicilië verwacht; er waren een paar krijsende kinderen (waaronder een dik meisje in een zuurstokroze net-iets-te-strakke joggingoutfit) en overal zaten mensen op straat te eten.
Nou, en toen was de wasmachine klaar en toen heb ik aardbeien gekocht om te eten terwijl we wachtten op de droger. De eerste keer was echter te weinig, dus hebben we de ene droger twintig minuten extra aan gezet en de andere tien minuten. Toen ging Drew even iets doen en in de tussentijd was de eerste droger zo klaar. Dus ik stond alvast was uit te zoeken en op te vouwen (heel fijn trouwens, van heel veel paren sokken was de ene droog en de andere nog vochtig) en toen kwam Drew terug en toen was de rest ook klaar.
Na de was teruggebracht te hebben, zijn we naar het station gegaan om de trein te reserveren voor morgen. Na het reserveren zijn we de stad door gegaan. Het was veel te laat voor de Catacombe dei Cappucini, maar dat geeft niet – alleen maar een reden om nog eens een keer terug te komen. Het was al heel laat toen we ergens een supermarkt vonden. Eigenlijk kon ik toen niet meer, maar ik heb het toch gered – helemaal terug naar het hostel. Daar hebben we gekookt en daarna spullen ingepakt. Mijn hemel, wat had ik er een rotzooi van gemaakt! Maar goed, het was me toch gelukt. Na het inpakken was ik blij dat ik in bed kon liggen.
10.03
En jawel, nu zit ik eindelijk in de trein naar Wenen. De nachttrein had de vertraging niet in gelopen, zoals ik had verwacht, maar zelfs uitgebreid tot – jawel – 105 minuten. So long, Deutsche Punktlichkeit! Maar er vertrok wel een trein naar Wenen toen ik aan kwam. Ook deze had vijftien minuten vertraging, leuk he?
Gelukkig was de nacht wel goed. Ik heb inderdaad geen deken gebruikt, maar ademhalen heb ik wel gedaan. De geur wende vanzelf. En ik heb zelfs min of meer geslapen. Telkens als ik bijna echt in slaap viel, was er echter een geluid dat me wakker hield, zoals een telefoon die af gingen. Hoezo ‘who let the dogs out’, ik wil slapen!
Om 1 uur ‘s nachts kwamen er nog twee mensen binnen. Die mevrouw was eerst een hele tijd aan het zeuren over dat het zo klein was en dat ze niet bovenin wilde en blabla en de conducteur kwam met de mededeling dat er in Koblenz ook nog iemand kwam. Zegt die vrouw doodleuk: ‘ik laat ze alleen onderin als ze ouder zijn dan ik, dan wil ik wel naar boven.’ Was ze er dus mooi vanaf gekomen, want bij Koblenz was er niemand bij gekomen. Toen die man trouwens zei van dat we nog langs Koblenz kwamen, schrok ik wel even. Ik dacht op de een of andere manier aan Kopenhagen, wat er helemaal niks mee te maken heeft =S Maar vrijwel direct daarna herinnerde ik me dat Koblenz niet in Denemarken ligt, haha. Ik vroeg me al af waarom we daar helemaal langs moesten.
Ik heb overigens wel lekkerder geslapen (of liever gezegd; gelegen) dan tijdens de reis naar Italië. Volgens mij komt het doordat ik toen onderin lag. Dan kun je naar buiten kijken. Dat, in combinatie met de opwinding en het feit dat het een nieuwe ervaring was en een half jaar van huis toch wel heel lang is, was natuurlijk heel anders dan iets dat je al eerder hebt gedaan, plus minder afleiding. En ik kon nu ook niet zo makkelijk het bed op en af omdat het nogal wat behendigheid vergde, dus als je moet blijven liggen rust je sowieso beter uit.
De trein naar Wenen is in elk geval best mooi. Over een paar dagen zit ik er ook weer in, want dan ga ik naar Budapest. De rit is best mooi, ook al had het weer beter gekund, maar voorlopig zijn we er nog niet. Als in Wenen de zon maar schijnt, wat er onderweg gebeurd bomt niet.
Vannacht is er trouwens iets gigantisch mis gegaan met mijn tas. Het gewicht is opeens enorm verplaatst naar de rechter kant. Ik heb mijn fruitontbijt bijna op, maar dat kan het volgens mij nooit zijn – zo zwaar is het water ook nog weer niet. Mijn schouder is in elk geval helemaal rood en gevoelig, dat ontdekte ik net pas toen we in Salzburg stopten. Dat wordt nog wat voor de komende maand, met al dat sjouwen heeft mijn schouder de tijd niet om te genezen. Leuk vooruitzicht.
21:47
Vanaf nu dus rechtstreeks vanaf de laptop, want meer had ik nog niet in mijn notitieboek geschreven. Ahem. Ik heb, toen we op Wenen Wbh aan kwamen, eerst even de tijd genomen om uit te zoeken hoe dat zat met mijn tas. En nu weet ik het: er was met een schouderband geschoven. Ik weet niet of er eentje te strak is komen te zitten, of de ander te los. En al helemaal niet waardoor dat komt. Maar goed, ik heb ze allebei gelijk geschoven en daarna ging het weer een stuk beter. Mijn schouder is nog wel steeds gevoelig, maar het is niet meer zo pijnlijk als toen alle gewicht op een kant hing.
Afijn, toen kwam ik in Wenen aan. Daar stapte ik over op een lokaal treintje en ben ik naar het hostel gegaan. Toen ik er aan kwam was het rustig, dat bleek later wel anders. Ik heb me ingecheckt en vast vooruit betaald en daarna ben ik naar m’n kamer gegaan. Eerst heb ik nog een hele tijd de sleutel in de verkeerde deur gestoken, toen ik nog eens beter op het formulier keek zag ik dat ik kamer 62 moest hebben en niet 63. Toen heb ik even op bed gelegen, uitrusten, en daarna tanden gepoetst, gezicht gewassen en de metro naar de binnenstad gepakt.
Dat is in een woord WAAAAAAAAAAAAAUUUUUUUUUUUUW!
Volgens mij is Wenen heel erg duur (of het is alleen het gedeelte rondom Stefansplatz), maar het is wel echt de moeite waard om alleen al in rond te lopen. Ik heb er een broodje kebab gekocht en ben toen terug naar de metro gegaan, omdat ik ook nog wat fruit en lunch voor morgenmiddag wilde kopen. In Hütteldorf zat een kleine Spar en daar had ik, toen ik op zoek ging naar het station, al even naar de openingstijden gekeken. Om half acht ging die dicht, dus ik was nog op tijd.
Daarna ben ik naar het hostel terug gegaan. Daar heb ik mijn kamergenotes ontmoet, drie meisjes uit Amerika. Een stel veertienjarigen die hier met school zijn. Er zijn veel grote groepen, maar de grootte van hun groep valt wel mee; ze zijn met z’n twaalven. Ze gingen weg, schoolprogramma denk ik, en toen wilde ik snel dit overtypen, maar de laptop liep te klooien wegens een rare update die ik afgelopen weekeinde niet had moeten laten uitvoeren, en toen ik systeemherstel had gedaan was het al een uur of negen. Nou ja, daarna de eerste twee dagen even over getypt.
Inmiddels is het vierde Amerikaanse meisje er ook bij gekomen, en er is een ander meisje dat in het bed boven mij slaapt. Dus de hele kamer zit vol, dat zal wel warm worden vannacht. Zolang niemand er iets over zegt, zal ik het raam open laten staan. Het is zo’n kiepraam dus het is niet irritant ofzo, maar een frisse bries is wel lekker in de nacht.
Nu ga ik even de filmpjes overzetten die op de camera staan, dat moet een fluitje van een cent zijn, en dan sluit ik de laptop af en ga ik slapen. Ik ben helemaal kapot van het reizen van de afgelopen dagen. Morgen hoop ik weer wat fitter te zijn…
‘Morgen’ is ‘bijna een week later’ geworden, maar toch nog even een snelle update voordat ik allerlei dingen ga doen die ik moet doen. Ik heb niet echt veel nieuws te vertellen. Vorige week zou ik uitgaan met Daniela, maar ze had geen geld. Ze had gedacht dat haar geld woensdag op haar rekening stond, maar het stond er dus niet op. Spraken we af voor donderdag, vertelde ze me donderdag dat het er nog niet op stond. Lekker handig zeg, die banken! Ik heb er ook weer iets leuks mee beleefd. Het komt er dus op neer dat ik helemaal totaal geen geld had. Goed, twee euro zestig, maar daar kun je niet van leven.
Dus ik gisteren naar de bank om te pinnen. Was ik toch vergeten dat je maar 250 euro in een keer kunt pinnen 
Dus ik toets vrolijk 600 euro in, maar dat geld kreeg ik niet. Ik weet niet meer precies wat die automaat zei, maar het kwam er in ieder geval op neer dat ik naar mijn geld kon fluiten.
Welkom @ horstinkistan
Dit ben ik! Leonella van Horstinkistan is de naam, en dit is mijn domein. Kijk rustig rond in mijn koninkrijkje, je hebt geen auto of vliegtuig nodig, hoogstens een pot thee en een volle koektrommel.
-----------------------
Wat zegt ‘ie?