Het verhaal van een man en een vrouw

——————————————————————

Soms kom je een oude parel tegen. Dit was een draft van vorig jaar, maar ik vond hem te leuk om niet te plaatsen. Zeker met het ook op die gare nieuwe reclame van de Mac, waarin ze verzekeren dat alles biologisch is en weet-ik-veel wat nog meer. Ik heb alleen plaatjes toegevoegd, maar verder niks aan de tekst veranderd. Eigenlijk vond ik hem wel goed =)

——————————————————————

Laatst waren Sjoukito en ik bij de Mac Donald’s geweest. Vraag me niet waarom, maar af en toe heb je een moment van zwakte en laat je je in de luren leggen door die grote M. Die dag was ik emotioneel niet helemaal stabiel en Sjoukito had met me te doen, dus we gingen troostvoer halen bij de Mac.

De enige legitieme reden om daar naar toe te gaan, zijn de MacFlurry’s. Was het daar maar bij gebleven. We bestelden namelijk ook een MENU. Ja echt. En daar ging het fout. We namen allebei een MENU dat we niet kenden, dat wil zeggen een hamburger die we niet kenden. Die van Sjoukito was relatief karig belegd en ik werd misselijk van de mijne. Ik moest prompt denken aan een grap van de Lama’s. Ging niet over de Mac Donalds, maar feitelijk kun je die grap naast elke fastfoodketen leggen (Peter van der Vorst was in deze aflevering de gast, dus vandaar dat het over RTL Boulevard ging)

Tijl Beckand: Nieuw, de Boulevardburger: als je hem eet denk je ‘hm, best lekker’ en daarna denk je ‘wat heb ik eigenlijk gegeten?’

Maar goed, de aanleiding voor dit stukje is dus wat we zagen nadat het eten op was. Op de dienblaadjes ligt (voor degenen die er niet mee bekend zijn) altijd een stukje papier. Vroeger stond er een hoop onzin op de voor- en achterkant. Of de achterkant was wit. Tegenwoordig staat op de achterkant het aantal calorieën per hamburger of milkshake. En op de voorkant iets dat voor leuk, informatief en verantwoord moet doorgaan. Tot mijn verbazing las ik over de MacDonalds Quality Scouts.

Lange naam. En in het Engels. Wat natuurlijk bullshit is voor een Nederlands filiaal. Onze eerste reactie was ‘objectief, jazeker, en geen banden met MacDonald’s is fijn, maar dan staan ze wel met z’n allen in een MacJas op de foto. Dat garandeert objectiviteit?’ Daarna keken we naar de omschrijving van de personen: naam en beroep. Er was er ook eentje waarbij ze alleen de naam zetten, zal wel werkeloos zijn geweest. Die andere vrouw was tenminste nog zo slim om ‘huisvrouw’ te zeggen, dat staat al leuker dan niets.

Vervolgens was Sjoukito’s opmerking: daar leen je je toch niet voor? Gratis reclame maken in ruil voor zo’n stomme jas? Want ja, ze worden ook niet betaald. Nee da’s lekker makkelijk voor zo’n grote miljoenenketen, je wordt opgehemeld en het enige dat het je kost is een jas. Verder moeten die mensen op eigen kosten een dag vrij nemen/oppas voor de kinderen zoeken en waarschijnlijk ook zelf vervoer betalen. Daarna gaan ze naar een boerderij om te zien hoe de aardappels gerooid worden. Lopen ze helemaal lyrisch te doen over hoe de selectie gaat en hoe hygiënisch het allemaal is. Alsof dat alleen geld voor de MacPotatoes en niet voor CelaVita en of huismerken. Dus het lijkt alsof het allemaal halleluja is, terwijl het eigenlijk de normaalste gang van zaken behoort te zijn.

Verder is er eentje die zegt hoe gezond de aardappels zijn. Ja goed, de MacDonald’s patat wordt niet van aardappelmeel gemaakt. Maar dat wordt geen enkel patatje. Ik geloof ook niet dat dat ooit heeft bestaan. Het gaat er om dat het zonder toevoegingen wordt geconserveerd. Bij mijn weten is vriezen al een vorm van conserveren, dus ik vraag me af waarom de beste man dat verwachtte. Ach nou ja, ik kan me niet voorstellen dat het bij snackbars of de supermarkt anders is, dat daar wel conserveringsmiddelen in zitten, en ik heb het ook niet onderzocht.

Kijk, als je naar de Mac gaat weet je dat je er niet heen gaat voor de salade. Ze bieden de keuze wel, maar het gros zal voor hamburgers en patat gaan. Ze hebben dus niet echt de publiciteit mee in deze tijd waarin alles gezond moet zijn, en iedereen klaagt dat ‘men’ te dik wordt. Dus nu gooien ze het op de gezonde toer door mensen te laten zien wat er gebeurt in het proces, zodat ze er een positief verhaal over schrijven. En het zijn allemaal positieve verhalen, want ze hadden allemaal een ranzige boerderij verwacht, en een fabriek waar mensen met lange nagels en losse haren rondlopen. Dat het al lang niet meer zo gaat, schijnt aan veel mensen voorbij te gaan. Daarom is dit niet echt groot nieuws. Wel goeie marketing, trouwens…