Ik zat bij een intervisiebijeenkomst op stage, en op een gegeven moment gingen we herinneringen ophalen (was al op het einde). Toen vertelde ik het verhaal van hoe een docent ooit zijn lokaal in puin sloeg – en toen dacht ik, waarom zou ik het niet vertellen op mijn blog?
Daarom nu dus het waargebeurde verhaal van meneer T.
Eerst moet ik wat over de school vertellen. Hij was oud. Mijn vader heeft er nog op de LTS gezeten. Zo’n school met brede gangen en van die 10×10 tegeltjes op de vloer. Zo’n school waar de binnenmuren (dus tussen gang en lokaal) bestonden uit houten balken, met onderin een plaat hout en bovenin een enkele ruit. In de hal beneden was een fantastisch raam, over de hele breedte en van boven tot beneden, van glas-in-lood, maar op een hele gave manier. Kunstzinnig 
. Veel hout, een hele geschiedenis. Het was niet alleen de school van m’n pa, maar ook van Marc Overmars. Jeuheuh, ik heb op dezelfde school gezeten als een beroemde voetballer, tralalala.
Ok tot zo ver de intro. Ik had de eerste en tweede klas op school gezeten in Twello, in de derde ging ik naar het Geert Groote College in Deventer. In mijn vierde jaar fuseerden de scholen en ging ik naar een ander gebouw, want dit werd afgebroken.
Onze klas zat als volg in elkaar: zestien meiden, een homo en een hetero jongen (die nooit aanwezig was). We deden de richting verzorging, vandaar. Het was al wat later in het schooljaar. Het zonnetje scheen, we hadden er al een paar uur op zitten en het was de laatste les voordat we naar huis mochten. Kortom: we waren klierig. En toen hadden we biologie. Het ging over voortplantingsorganen en er stonden foto’s in van blote mannen en vrouwen. Heel kinderachtig gierden we het natuurlijk uit bij het zien van die blote piemels, HAHAHAHAHA wat grappig -_-’
De docent werd almaar pissiger en pissiger, want we letten totaal niet op tijdens de les. Giechelen, briefjes doorgeven, en dan natuurlijk die foto’s en dat stalen gezicht van meneer T. Op een gegeven moment had hij het helemaal gehad met ons. Eén van de meiden, die toch al de brutaalste van de klas was, had het goed verbruid bij hem. Hij werd rood, begon te schreeuwen en stuurde haar eruit. Om dat kracht bij te zetten, smeet hij de deur open.
Nu zaten in de gangen allemaal van die rubberen stootnoppen, zodat de deur niet tegen de muur zou knallen. Die deur ging zo loeihard open, dat we ons allemaal schrap zetten voor de knal van het dichtslaan, want dat zou die deur gegarandeerd doen als hij die nop zou bereiken.
Alleen…
Juist bij díe deur was de nop weg. Dus de deur knalt in volle vaart en met een hoop kabaal, met de hele zijkant tégen de tussenmuur aan. En het handvat sloeg door het glas heen, over een klasgenoot die er precies onder zat.
Wat wás die man rood! Van woede, maar misschien ook van schaamte, denk ik achteraf. Omdat hij zich zo had laten gaan. Toen de klasgenoot, die het glas over zich heen had gekregen, dat van zich af wilde schudden, verbood hij haar om te gaan staan.
Hopelijk laat ik me nooit zo gaan als ik docent ben, maar je weet maar nooit… misschien vertellen mijn leerlingen over twintig jaar ook wel het verhaal van die rare docente Nederlands, die haar lokaal in puin legde…
Hoe beter je het hebt, des te meer heb je om over te klagen. En Nederlanders klagen veel. Vooral over Nederland. Terwijl Nederland zoveel heeft om trots op te zijn! De laatste paar dagen ben ik gefascineerd door de fietsfilmpjes – en vooral door het commentaar erbij. Maar die filmpjes! Die geven me echt zo’n huiselijk dit-is-mijn-land-gevoel.
Jaja, bij vlagen ben ik nationalistisch!
What defines Dutch cycling?
Ik ben een onbeschaafde baviaanse befpinguin. Of zoiets.
Hij is goed in originele scheldnamen verzinnen, dat moet je toegeven.
In het verleden had ik een pagina met quotes. Echter, die heb ik al een tijdje niet bijgewerkt. Feit blijft dat er in mijn omgeving wel eens dingen gezegd worden die heel slim over komen. En soms schrijf ik ze ook op. Onlangs had ik weer wat terug gevonden, dus hierbij alsnog: quotes van 2010-nu.
1: Sjoukito en ik zijn aan het ouwehoeren.
Hij: Straks krijg ik blauwe plekken.
Ik: Blauw! Het is niet eens rood! (als in: ik laat nog geen rode vlek achter, dus blauw zal het niet worden)
Hij: Niet rood maar blauw, ben je kleurendoof ofzo?
2: Zusje en ik zitten bij oma in de huiskamer. De kleintjes van tante Nana zijn er ook. Oma feliciteert Jeanny met haar verloving, nichtje Fie (toen 4) luistert mee:
Fie: Hoe oud ben je dan?
Jeanny: 23
Fie: Oooh, dan ben je al bijna dood!
3: Mamma, Jeanny en ik gingen een dagje uit. We liepen langs een Japans restaurant. Staat er heel groot: Saké-bar, grill en sushi
Mutti: Ja, daar ga ik dus niet heen hoor, een snake-bar!
4: Op dezelfde dag, maar dan iets later, loopt er een ouder koppel voor ons.
Mutti: Zullen we even inhalen?
Jeanny: Ja, anders lopen we er zo achter te kakken
Ik: *laat een scheet*
Jeanny: Ok jij neemt het wel héél erg letterlijk!
Misschien heel makkelijk gedaan, maar toch ook heel vermakelijk: de spam in mijn comments. En de echte spam welteverstaan! Soms krijg ik van die comments die nergens op slaan, en waar ik dan vreselijk om moet lachen. De Engelse spam is nog tot daar aan toe, ze doen geen moeite dus het is duidelijk dat ze spammen. Waar ik het meest om lach, zijn de van oorsprong Engelse spamberichten waar een vertaalmachine overheen is gegooid. Zoals deze:
(ik hoop dat ik het goed gespeld heb!)
Ik was daarstraks aan het koken en daar deed ik nootmuskaat bij. Toen moest ik denken aan dit filmpje. Het is een klassieker, maar het is een leuk excuus om hem even op mijn site te zetten. Ook al kent iedereen hem al.
~en ik ga kijken of ik morgen of zondag misschien nog even een paar foto’s te maken van mijn cadeau’s, maar ik kan niks beloven.
Ik had wat beloofd voor deze week. En vandaag al ga ik mijn belofte breken. Die eerste schooldag hakte er zwaarder in dan ik gedacht had. Dat had te maken met omstandigheden, maar toch…
Gistermiddag was ik voor vertrek naar een verjaardag al niet lekker. Toen we ‘s avonds terug reden hield ik er, zeker op het laatste stuk, al rekening mee dat ik de auto uit moest springen om te gaan kotsen. Dat kon ik gelukkig uitstellen tot thuis, maar ik kan wel verzekeren dat ik al vroeg in bed lag.
Helaas leidde dat niet tot een goede nachtrust. Ik heb de he-le nacht wakker gelegen. Bah. Steeds maar misselijk, borrelende buik, dan weer dorst, dan weer plassen, draaien en woelen… en maar niet slapen. Ik werd helemaal zwaar in mijn hoofd, maar in slaap vallen deed ik pas rond een uur of vijf. Helaas ging om kwart voor zes al weer de wekker.
Hoe ik dan toch redelijk wakker op school heb kunnen zitten is me een raadsel. Zeker omdat het de eerste dag was, viel het me vies tegen van mezelf. De vorige keer dat ik in Zwolle naar school ging (ook 1e dag) was ik helemaal ziek, verkouden enzo. Gelukkig was het nu niet zo dramatisch, maar het viel me wel zwaarder dan ik dacht.
Ik heb drie lessen gehad; een hoorcollege, een groepsbijeenkomst en een werkcollege. Het ging allemaal best goed, zeker voor een eerste dag, alles nog leren kennen, klasgenoten die elkaar een beetje aftasten (niet letterlijk), maar uiteindelijk was het dus wel aardig uitputtend.
Toen ik eenmaal thuis was, had ik mijn fiets onder het afdak laten staan en wilde ik naar binnen gaan. Alleen… de achterdeur zat nog op de haken. Dus ik naar voren, zit de deur niet op slot? Shiiittt… maar toen bleek Sjoukito ook al thuis te zijn, hij had de vuilnisbak naar achter gebracht precies op het moment dat ik om het huis heen liep, haha. We waren elkaar net misgelopen.
Maar goed, toen kwam ik binnen en toen ben ik gelijk op de bank geploft. Mijn hoofd was helemaal zwaar. Echt geslapen heb ik niet, maar wel genoeg uitgerust om het nog even te kunnen volhouden. Nu echter zit ik helemaal aan mijn taks. Ik wou nog een blogje schrijven vanwege de themaweek, maar dat zat er niet in. Dus nu ga ik me klaar maken en dan lekker onder de wol… daar is het inmiddels niet meer te laat voor!
Er is een site die ik al een tijdje ken. Ok streep dat door en maak er al een paar jaar van. Ik weet niet meer hoe ik er op gekomen was, maar goed, ik kwam er. En ik ben hem niet vergeten. De site van Brian die het niet begrijpt. Wat begrijpt hij dan niet? De Nederlandse fietscultuur, beste mensen. Want Brian is een Amerikaan. Ik weet niet wat hij van NL heeft gezien, maar in elk geval heeft hij in Amsterdam op een terras gezeten en foto’s gemaakt, die hij voorzag van commentaar en toen op zijn website plaatste. Tot op heden krijgt hij nog (af en toe) commentaar van lezers, met name Nederlanders die iets cultureels uitleggen.
NB: ik ken deze site dus al een jaar of vier, maar ik heb er nog nooit wat over geschreven. Eigenlijk wilde ik dat wel, maar ik wist niet hoe. Nou, zo dus.
De foto’s zijn van Brian’s site, ik heb ze geresized, geknipt en bij elkaar geplakt.
Dit zijn de dingen waarover Brian zich verbaast:
- Formeel geklede fietsers. Dus zonder complete wielrenoutfit, maar met gewoon een pak of een jurk
- Meer personen op één fiets. Dus: bagagedrager, kinderzitje voorop, soms de stang, noem maar op.
- Geen helmen. Hij snapt het niet, maar de cultuur is hier anders. In het Nederlandse verkeer is de fietser de baas.
- Honden op de fiets. Maar dat was dan wel weer grappig, zei hij.
- Dynamolampen. Het is inmiddels al minder, maar het heeft wel zijn voordelen. Een dynamo doet het altijd (of althans, dat hoort ‘ie te doen)
- Gigantische sloten. Fietsendieven komen hier nu eenmaal voor?
- De rest. Bijvoorbeeld geverfde fietsen, mobiel bellen tijdens het fietsen enzovoort.
Daarnaast vraagt hij zich af waarom er toch zoveel rammelkasten zijn? Heeft misschien te maken met de vele fietsendieven, en dat je na de zoveelste keer echt geen nieuwe fiets meer gaat kopen.
We zijn vandaag lekker bezig geweest. Mooi weer inspireert! Sjoukito ging met de tuin aan de slag, hij heeft al die steentjes uit de voortuin gehaald. Ik ging bezig met een open sollicitatie (brief) en daarna ging ik lekker schoonmaken. Waar ik morgen mee verder ga overigens (was strijken/opvouwen/wegleggen, koelkast en misschien zelfs diepvries ontdooien, kortom ik heb nog een hoop te doen).
Anyway, op een gegeven moment vroeg meneer mij naar buiten, ik weet al niet eens meer waarvoor. Dus ik stap de voordeur uit… en hij valt in het slot! Van de buitenkant kun je die alleen met de sleutel open maken, maar we hadden allebei geen sleutel in de zak. Dus Sjoukito zo van ‘je hebt de achterdeur toch open?’ Normaal gesproken zit die op slot, maar omdat het zo’n lekker weer was, had ik ‘m even met de haak vastgezet zodat de lente naar binnen kon komen. Dus gelukkig kon ik ‘ja’ antwoorden. Vervolgens ging hij naar achter en kwam weer terug voor de groene bak.
Normaal gesproken staat die altijd achter, maar omdat hij met de voortuin bezig ging… Ik ging mee. Hij klom via de vuilnisbak op het dak van het schuurtje en van daar af naar binnen. Ik nam de bak weer mee naar voren, en Sjoukito liet me binnen. Toen hij daarna weer verder ging buiten, had hij wel de knip open gedraaid, zodat de deur niet meer in het slot kon vallen :P
Verder is er overigens niet veel gebeurd. Ik ben vandaag dus aan het schoonmaken geweest. Dat wil zeggen, afgelopen middag ben ik aan het schoonmaken geweest. Vanmorgen hadden we een bestelling in orde gemaakt en daarna zijn we met z’n tweeën naar de Mediamarkt geweest om een printer te kopen. Eigenlijk was het de bedoeling dat we ook naar wasmachines gingen kijken, maar het uitzoeken van de printer duurde zo lang dat we geen tijd meer over hadden op de parkeerbon dus toen moesten we voortijdig het pand verlaten *ahum*. We hebben het gezellig gemaakt door een kop koffie te drinken met een appelbol erbij, bij La Place (intussen de meter alweer opnieuw gevuld). We wilden eigenlijk naar het terras, maar alle stoelen zaten nog aan de tafeltjes vast o.O zulk mooi weer, dan kun je toch wel een páár tafeltjes beschikbaar stellen?
Dit kwam ik tegen op facebook en ik moest het gewoon even delen.
This happened on TAM airlines.
A 50-something year old white woman arrived at her seat and saw that the passenger next to her was a black man. Visibly furious, she called the air hostess.
“What’s the problem, ma’m?” the hostess asked her. “Can’t you see?” the lady said – “I was given a seat next to a black man. I can’t seat here next to him. You have to change my seat.”
- “Please, calm down, ma’m,” – said the hostess. “Unfortunately, all the seats are occupied, but I’m still going to check if we have any.”
The hostess left and returned some minutes later. “Madam, as I told you, there isn’t any empty seat in this class- economy class. I spoke to the captain and he confirmed that there isn’t any empty seats in the economy class. We only have seats in the first class.”
And before the woman said anything, the hostess continued: “Look, it is unusual for our company to allow a passenger from the economy class change to the first class. However, given the circumstances, the commandant thinks that it would be a scandal to make a passenger travel sat next to an unpleasant person.”
And turning to the black man, the hostess said: “Which means, Sir, if you would be so nice to pack your handbag, we have reserved you a seat in the first class…”
All the passengers nearby, who were shocked to see the scene started applauding, some standing on their feet.
Welkom @ horstinkistan
Dit ben ik! Leonella van Horstinkistan is de naam, en dit is mijn domein. Kijk rustig rond in mijn koninkrijkje, je hebt geen auto of vliegtuig nodig, hoogstens een pot thee en een volle koektrommel.
-----------------------
Wat zegt ‘ie?