Ik ben, zoals ik al eerder had gezegd, een half jaar naar Italië geweest in 2008. Dat is al lang geleden, maar ik denk er nog vaak aan, en soms komt het ook nog wel ter sprake met deze of gene. Ik wilde niet zo iemand worden die na twee jaar nog roept dat ze ‘net terug is uit…’, en ik geloof ook niet dat ik dat letterlijk heb gedaan, maar in mijn hoofd is het allemaal veel korter geleden. Vorig jaar ofzo.
Ik heb een half jaar in Italië gewoond, en ik mis het nog steeds. Niet elke dag, maar wel elke keer als ik er iets over lees of als er Italiaanse muziek op de radio is. Zelfs Eros. Momenteel zit ik in een periode dat ik het heerlijk vind om naar Italiaanse muziek te luisteren, en dan mis ik het nog meer.
En nu, juist nu, gaat de helft van alle bloggers die ik volg, op vakantie naar fucking Italië! Inclusief foto’s en reisverslagen en alles wat helemaal geweldig is aan dat land. Dan denk ik gelijk weer aan alles wat ik mis. Vooral Siena, eigenlijk. Meer nog dan Italië, mis ik Siena.
Mijn kamer in de Vicolo di Provenzano. Langs het restaurant om de hoek lopen en me dan afvragen wat ze daar serveren. Om tien uur een cappuccino met een broodje halen bij de Barchè, samen met mijn klasgenoten.
Na schooltijd wat kleine boodschapjes doen in de supermarkt op weg naar huis. Of in de buurtsuper (of zou ik het een kruidenier moeten noemen?). De geur van het kleine groentewinkeltje tegenover de steeg naar huis. ’s Middags een ijsje halen bij de Copacabana ijssalon. Of bij dat kleine salonnetje bij de Piazza del Campo, en het dan lekker in het zonnetje opeten.
De Spizzico, wat nooit vult en nooit lekker is. De kleine pizzeria, die ik pas halverwege mijn tijd had ontdekt en wat wel een goudmijn bleek te zijn. ’s Avonds op het plein afspreken, en dan zien dat iedereen dat doet.
Kortom, ik mis alles van Siena. En natuurlijk ook de rest van Italië. En omdat ik Siena mis, hier een minicollage.
Vanmorgen kwam het leukste van het hele hostel: we kregen geen water.
Niet ijskoud, niet gloeiend heet, gewoon helemaal niets. Niet uit de kraan in de kamer, niet uit de badkamer, zelfs niet uit de wc. Geen tanden poetsen dus, gaaaaaaaatveeeeeeeeer! Ik had mijn ontbijt toch pas in de trein, dus ach. De treinrit was best lang en saai, ook al waren onze stoelen best lekker.
We hadden al met al slechts 15 minuten vertraging opgelopen toen we in Rome Termini aan kwamen, maar dat was toch genoeg om mijn reservering voor Belgrado niet te kunnen maken. Dus ik de trein naar Zurich reserveren, die in een half uur zou vertrekken. Goddank hadden we nog genoeg eten (en het allemaal al verdeeld) dus ik heb bij de mac een warme maaltijd gehaald, en de rest voor de nacht/morgenochtend bewaard. Mijn trein vertrok om acht uur, dus ik heb afscheid genomen van Drew (hij ging naar België en zijn trein vertrok pas veel later).
En toen vertrok de trein.
En toen gingen we, na zo’n 15 minuten rijden, fijn DRIE UUR stil staan op het spoor. Zomaar ergens, er was niet eens een station in de buurt. Ik had dan weer wel een coupe voor mezelf alleen, en ik had steeds gezelschap van andere mensen. Eerst van twee Zwitserse meisjes bij wie alle anderen in de coupe al gingen slapen (maar later toch ook weer niet, dus toen gingen ze weer terug naar hun eigen coupe) en daarna van een stel Italianen bij wie de airco het niet deed in hun coupe. Tegen half tien maakte ik mijn bed op en slechts een uur later gingen we weer verder. Hoera!
Ik probeerde te slapen. Eerst ging dat prima, maar ik had de deur niet op slot (ik kon het slot niet vinden). Dat was wat minder, want ik kwam ook zo weer over mijn slaap heen. Eerst dacht ik aan tassendieven, daarna aan verkrachters – ik, meisje alleen, in eigen coupe. Dus ik wanhopig op zoek naar het slot, dat ik gelukkig wel vond.
En toen dacht ik aan dat fijne boek ‘de moordexpress’. In dat tienerhorrorboek ging het over een klas die in een trein op reis ging waar een moordenaar rond waarde. In de ontknoping vertelde de moordenares dat ze via panelen in het plafond ongezien door de trein kon bewegen. En ik hoorde echt heel veel geluiden die van boven leken te komen. Dus dat was niet echt prettig slapen. En de deur was op slot, dus ik kon in het geval van een moordenaar niet snel ontsnappen, maar als ik het slot open deed konden andere engerds binnen komen. Kortom, mijn slaperige brein begon te freaken en toen kon ik helemaal niet meer slapen.
Vervolgens schrok ik me rot toen er ineens, om half 1, aan de deur geklopt werd. Het waren de twee meisjes die in Firenze bij mij in de coupe zouden komen slapen. Zij konden er ook niets aan doen dat de trein leuk drie uur te laat was komen aankakken, zeiden ze, maar ze verontschuldigden zich voor het wakker maken. Toen was ik in de war; we hebben dus drie uur voor Jan Lul op de rails gestaan?
Nou, en toen gingen we slapen. En toen kwamen er ineens, na een volgend station, een Chinese man en een breekbaar Noord-Afrikaans ouder echtpaartje bij. Moesten wij onze tassen van het andere middelste bed halen. Ik moest mijn eigen tas op het voeteneind van mijn eigen bed leggen, elders was geen plaats. Gelukkig kon ik daarna redelijk slapen, dat scheelt.
Vanmorgen wilde ik me eerst douchen. Drew is naar het internetpoint in de straat gegaan terwijl ik de douche aan de praat probeerde te krijgen. Dat was me nogal een gedoe; het was een heel klein douchje en er was geen ruimte om je kleding te laten, dus heb ik eerst een tuinstoel uit de kamer gesleept (de douche was voor ons gelukkig slechts een deur verder). Toen heb ik me uitgekleed en toen heb ik de douche aangezet.
IJSKOUD! Sta je daar in je nakie!
Dus ik aan dat ding pielen, en toen werd hij GLOEIEND HEET! Maar dan echt zo heet dat ik mijn huid verbrandde als ik mijn vinger alleen maar in de stoom hield. Ik heb er echt wel vijf minuten mee lopen klooien en toen heb ik mijn haar maar met koud water gewassen. Erg jammer, want ik voelde me nog steeds zweterig. Maar mijn slippers heb ik wel aan gehouden, want het liep veel lekkerder (ivm blaren).
Ik heb ook even achter internet gezeten en toen zijn we onze spullen gaan halen. Ik had geen schone onderbroeken meer en Drew had zelfs helemaal geen schone kleren meer. Ik had voor de gelegenheid mijn schoenen aan getrokken – zelfs met die hakken had ik geen last van mijn blaren, waar ik eerst bang voor was, omdat er nu minder druk op rustte en er was geen schuurplek meer op mijn hiel.
Afijn, dus wij de halve stad door op zoek naar een wasserette, maar zo tegen het middaguur hadden we toch echt wat gevonden. Dus wij kleren in de wasmachine stoppen en daarna bij een barretje iets verderop wat gegeten. Het straatbeeld was echt wat je van Sicilië verwacht; er waren een paar krijsende kinderen (waaronder een dik meisje in een zuurstokroze net-iets-te-strakke joggingoutfit) en overal zaten mensen op straat te eten.
Nou, en toen was de wasmachine klaar en toen heb ik aardbeien gekocht om te eten terwijl we wachtten op de droger. De eerste keer was echter te weinig, dus hebben we de ene droger twintig minuten extra aan gezet en de andere tien minuten. Toen ging Drew even iets doen en in de tussentijd was de eerste droger zo klaar. Dus ik stond alvast was uit te zoeken en op te vouwen (heel fijn trouwens, van heel veel paren sokken was de ene droog en de andere nog vochtig) en toen kwam Drew terug en toen was de rest ook klaar.
Na de was teruggebracht te hebben, zijn we naar het station gegaan om de trein te reserveren voor morgen. Na het reserveren zijn we de stad door gegaan. Het was veel te laat voor de Catacombe dei Cappucini, maar dat geeft niet – alleen maar een reden om nog eens een keer terug te komen. Het was al heel laat toen we ergens een supermarkt vonden. Eigenlijk kon ik toen niet meer, maar ik heb het toch gered – helemaal terug naar het hostel. Daar hebben we gekookt en daarna spullen ingepakt. Mijn hemel, wat had ik er een rotzooi van gemaakt! Maar goed, het was me toch gelukt. Na het inpakken was ik blij dat ik in bed kon liggen.
Ik weet niet meer of we wel of niet op tijd op Palermo aan kwamen, maar we hadden wel de tijd. Eerst hebben we de halve dag doorgebracht met het zoeken naar een hostel. Om de een of andere reden was dat moeilijk te vinden, maar we kwamen er toch in een terecht. En wat voor een. Als je ooit naar Palermo gaat, ga dan vooral niet naar Hostel Firenze. Eerst zag het er aardig uit, en je krijgt voor een redelijke prijs een tweepersoons kamer (deze keer met stapelbed, maar we konden ook tweepersoons krijgen 
). Wat er mis mee is komt later wel… De straat was wel leuk, trouwens. Echt zo’n Siciliaans straatje, met allerlei eettentjes en uitgaansgelegenheden.
Toen we gesetteld waren hebben we de trein gepakt naar het strand. De treinreis duurde langer dan verwacht, dus we kwamen redelijk laat op het strand. Het liep eigenlijk al behoorlijk in de avond. Dus ja, even gezwommen en toen vooral opgedroogd. Het was wel lekker voor mijn voeten trouwens. Op de terugweg heb ik babypoeder gekocht om op mijn voeten te doen ‘s ochtends, zodat ik niet zo’n last heb van de blaren. Ik wilde ook pleisters kopen, maar die verkochten ze niet in die winkel. We hebben ook boodschappen gedaan, maar omdat het al zo laat was zou het niet van koken komen. Om die reden heeft Drew me gedropt op het station (kon nog steeds niet met goed fatsoen lopen) en heeft hij een paar pizzapunten gehaald. Die hebben we op het station opgegeten terwijl we wachtten tot de trein kwam.
Toen we terug waren in het hostel zijn we, geloof ik, gelijk naar bed gegaan, maar dat kan ik me niet meer zo goed herinneren.
Vanochtend zijn we redelijk laat opgestaan. Alles wat buiten de tas is geraakt heb ik ingepakt en daarna zijn we naar het station vertrokken (uitchecktijd was weer 10 uur). We hebben onze tassen gedumpt op het station. De trein vertrok pas om 8 uur ‘s avonds, dus dat was wel nodig. We hebben door Rome gezwalkt en foto’s van het een en ander gemaakt. Het meeste had ik al gezien, maar van de binnenkant van het pantheon heb ik een paar filmpjes gemaakt en toen zijn we via piazza Navona (altijd leuk om daar weer te komen) naar het Castel Sant’Angelo gegaan.
Vervolgens zijn we langs de rivier gelopen en de stad weer in gegaan. Ik begon behoorlijk nerveus te worden, want ik had geen zin om weer een trein te missen, maar we kwamen op tijd op het station. Ondanks dat ik kapot ging van de pijn in mijn voeten, ik had serieus last van blaren. Eentje op mijn linkervoet was al een paar dagen eerder komen opzetten, maar die viel tot op heden nog wel mee. Op mijn rechter voet werd ik echter getrakteerd op twee verse, plus een kapotte hiel. Vandaar dus dat ik er zo op gebrand was om op tijd op het station te komen, omdat ik niet echt veel meer verder kon.
We kwamen rond half acht aan op Venezia Santa Lucia, perfect op tijd dus. Daar zochten we naar een trein richting Rome. ‘s Nachts hadden we namelijk besloten om naar Palermo te gaan, iets dat we allebei nog wilden. Dus huppa, gereserveerd en op de trein gesprongen. We kwamen in de middag aan op Rome Termini en moesten toen nog een hostel zien te vinden. Een vrouwtje kwam direct op ons af gelopen met de vraag of we nog een hostel zochten en blablabla, maar dat hadden we in eerste instantie afgewimpeld. Ik vond het beter om eerst een internetpoint te vinden, want ik vertrouw dat soort dingen niet zomaar. Maar ja, natuurlijk was er nergens iets te vinden. Om die reden zijn we terug gegaan naar het station. Die vrouw bracht ons naar een hostel dat voor bed & breakfast door moest gaan (maar dan zonder ontbijt).
We reserveerden voor een nacht en kwamen fijn terecht in een tweepersoons bed -___-; Ik bedoel wtf zien we er uit als een koppel ofzo? Maar goed, het was heerlijk om te douchen. Ik had me voor het laatst op zeven mei gedoucht, ik had op 8 mei geen zin en daarna geen tijd/gelegenheid. Dus alle zweet en stank heb ik weggewassen (en van treinreizen ga je echt wel zweten en stinken). Daarna heb ik me aangekleed en ben ik op bed geploft met All Music op de achtergrond.
Het was al bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst Italiaanse tv op had staan, en All Music was destijds, samen met MTV, mijn favoriete zender. Dat was wel heel tof, om dat weer op te hebben ^^
Het was triesteliedjesdag volgens mij, alleen maar van die zielige ballads. En een paar rapnummers. Maar goed, terwijl Drew ging douchen lag ik op bed het heerlijk te vinden een bed te hebben. Ik had, zoals gezegd, wel mijn kleren aan getrokken, maar ik was helemaal kapot dus ik bleef lekker op bed liggen. En daarna zijn we ook echt gaan slapen.
Whoooo, er is zoveel gebeurd sinds de vorige keer! Ik zal het in stukjes knippen, maar je mag blij zijn dat ik al een tijdje niet getypt heb – de hoogte- en dieptepunten komen er op te staan, maar geen geneuzel over kleine dingetjes. Dus. Here we go.
Ik kan het nog steeds niet geloven!!! Er is echt zo enorm veel gebeurd sinds de vorige keer! En het draait er uiteindelijk allemaal om dat ik dronken ben geweest.
Voor het allereerst in mijn leven.
Gisteren.
Ik was donderdag al met Verena ergens wat gaan drinken, waarop ik een beetje aangeschoten raakte (had geen honger die avond & ben ‘t gewoon niet gewend). Die nacht kon ik niet slapen, dus de volgende dag was ik helemaal kapot. Verena is met Katia en Yteke uit geweest, die hadden zich helemaal lam gezopen. Toch zaterdagavond nog uitgegaan, die keer was ik ook mee. Toen had ik voor ‘t eerst in mijn leven tequillashots gehad. Ik zat op het randje van aangeschoten zijn en dronken worden. Zondag had ik nergens last van, behalve dat ik misselijk was in de bus toen we naar Firenze gingen en de bus net over de klotewegen ging. Toen kwamen we terug uit Firenze en toen zijn we allemaal vroeg naar bed gegaan.
Maandag vrolijk naar school, en daarna gingen we lunchen. Eigenlijk zouden we dat met een heel groepje doen, maar Elisabeth (de zeikstraal) had problemen zus-en-zo en die ging ergens anders heen, en toen waren enkele anderen ook mee gegaan met haar. Dus ik bleef met Katia, Verena, Yteke en ik over en toen hebben we ergens een stuk pizza gehaald en dat op het campo opgegeten.
Later kwam Alexandra, een meisje uit Chicago, er ook bij. Die dacht dat ze privéles had (daarom was ze in eerste instantie niet mee gegaan) maar dat had ze de volgende dag pas (vandaag dus). Dus wij zaten daar zo te eten en te kletsen en we maakten een afspraak om die avond met z’n allen ergens te gaan eten en dan de wedstrijd Nederland-Italia te zien in de één of andere bar.
Dus.
Die avond zijn we ergens gaan eten (de stemming zat er overal al goed in, behalve bij het restaurantpersoneel, dat baalde als een stekker dat ze die avond moesten werken) en toen zijn we een bar gaan opzoeken. We zijn ergens in een tweede zaaltje gaan zitten, waar een groter scherm was. Er zaten al een stel Italiaanse kerels daar, en toen kwamen wij daar aan. We bestelden een drankje en toen begon de wedstrijd.
Eerste helft: NL 2, IT 0. Dus Yteke en ik helemaal blij, wij gierden van het lachen in de pauze toen die Italiaanse kerels er een stuk minder blij uit zagen. Yteke, Katia en Verena gingen aan de tequilla maar ik hield het bij een tweede Wodka Bull. Alexandra dronk helemaal niks, die had zelfs haar eerste drankje na een paar slokken aan Yteke gegeven. Ze was ook direct na de wedstrijd weer weg, ik denk dat ze er niet zo veel aan vond.
Voor Amerikanen is dat misschien ook anders. Katia is ook Amerikaanse, maar haar vader is Italiaan en ze is opgegroeid met voetbal dus die zat ook bijna aan het scherm geplakt. Zij was een heel stuk minder blij op het einde van de wedstrijd, haha.
Na de wedstrijd liepen Yteke en ik blij blèrend de bar uit, door het eerste gedeelte- waar nog altijd een paar Italianen zaten. Buiten alle smsjes versturen die ik binnen niet kon versturen wegens geen bereik en daarna zijn we naar Barrone Rosso gegaan.
Daar was echt niets te doen, maar we zijn er toch gaan zitten. Toen zijn we dus aan het drinken gegaan, het was allemaal heel gezellig enzo. We waren er praktisch met ons drieen (Verena was eerder weggegaan) en drie Ieren. Echt veel heb ik niet gehad in vergelijking met de anderen, maar voor mijn doen was het dus een hele hoop. Ik ging zodoende de grens van aangeschoten & dronken over. De grootste lol hadden we, we waren echt heel flauw bezig. Ook met de barman en de eigenaar, die naast ons zo’n beetje de enigen in de zaak waren. Toen we binnen kwamen waren er wel mensen, maar die bleven niet zo lang als wij. Er was ook nog een groep Amerikanen die (gelukkig) redelijk snel weer weggingen. Uiteindelijk dus wij met die lui. Er bleven maar rondjes komen . Daarnaast was er nog ‘t een en ander gebeurd, die avond (…).
Uiteindelijk waren we dus pas om 5 uur thuis. Ik heb gelijk tanden gepoetst en ben naar bed gegaan. Vandaag werd ik laat wakker, de school was zeg maar al begonnen, dus ik was niet gegaan. Toen ik in de keuken kwam zag ik Verena weer. Die zag er brak uit, maar zij vond dat ik er ook behoorlijk brak uitzag. Zo voelde ik me niet, al had ik wel het idee dat ik beter even niet kon eten. Terwijl ik water voor thee opzette, ging zij een aardappel koken . We hebben het één en ander doorgenomen van die avond, waarbij we de hele tijd zeiden ‘I can’t believe what happened!’.
Na een tijdje gingen we weer naar bed. Ik had verder nergens last van, behalve dan dat ik op ‘n gegeven moment misselijk werd van mijn eigen adem en toen maar naar de wc ben gegaan om te kotsen. Dat ging echt van opstaan, sloffen aan, naar de badkamer sloffen, boven de plee hangen en toen dacht ik ‘kotsen maar’. Daarna voelde ik me wel een stuk beter, dus ik denk dat ik er toch wel een beetje last van had. En daarna weer naar bed gegaan. Ik kon niet slapen, dus ik belde Katia. Die was net wakker geworden. Ook wij zeiden de hele tijd ‘I can’t believe it!’
We spraken af om half één op het Campo. We waren er allemaal en geen van ons was naar school gegaan. We hebben het er over gehad – I really can’t believe it!- en daarna hebben we een broodje kebab gehaald. Lekker. Daarna zijn Yteke, Katia en ik naar Piazza Mercato geweest. Daar hebben we de hele middag doorgebracht. We lagen allemaal weg te dommelen, totdat iemand uit het niets zei dat ze het niet kon geloven, en dan kwam er weer een heel gesprek op gang . De ene keer ging het over het feit dat Nederland met 3-0 had gewonnen, de andere keer over wat er daarna was gebeurd. Het is in elk geval goed gevierd. En ik kan het nog steeds niet geloven.
Oh ja, en ik had ook nog een boek en een CD gekocht, allebei Italiaans. Ben ik heel blij mee.
Ik weet dat kutweer (of, zoals in het woordenboek stond, klotenweer) tempo di merda is. Maar hoe noem je vreemd weer? Tempo strano? Want dat is het vandaag. Vanmorgen begon het wel oke, het was niet echt warm maar ik had een trui aan dus had geen jas nodig voor naar school. Tijdens school was het weer al een beetje twijfelachtig. Ik was naar huis gegaan, had gegeten, tv gekeken en daarna kwam Marleen thuis van de markt. Daar had ik nog een tijdje mee gepraat en daarna kwam Verena er ook bij. Die had privélessen gehad en was daarna -lucky girl - door de regen naar huis gekomen. Nadat ze naar de supermarkt was gegaan, haha.
Nou, en toen ging Marleen weg en na een tijdje zijn Verena en ik allebei naar onze kamer gegaan. Ik wilde eigenlijk naar buiten gaan, even lopen, maar toen hoorde ik opeens ‘n geluid. Het leek nogal op gerommel in de lucht, maar voor hetzelfde geld was het de één of andere buur die met een stoel aan het schuiven was, of iemand verderop in de straat die -weet ik veel- iets aan het doen was. Dus even aan Verena gevraagd of zij het ook had gehoord, maar zij had de muziek op (met oordoppen) dus die had niks gehoord. Ik besloot mijn besluit om weg te gaan even uit te stellen, je zal zien dat zodra ik voet buiten zet (of liever, net aan de andere kant van de stad zit) het begint te regenen.
En toen werd het gerommel dus duidelijker, Verena hoorde het nu ook duidelijk. En toen hebben we een tijd lopen lullen in de keuken. Eigenlijk zat ik te wachten op een regenbui, zodat ik daarna naar buiten kon. Maar niks. Het gerommel klonk steeds harder, en het heeft net pas geregend terwijl dat hele gedoe al geruime tijd aan de gang is. En ik ben nu enorm rusteloos want ik wil lopen, en ik baal als een stekker dat ik niet mee ben gegaan naar de markt. Ik heb nog geen flits gezien, maar het is wel echt koud nu en het waait gewoon naar binnen. Maar goed, straks misschien nog uit met Marleen en Yteke, een drankje drinken op Marleens laatste avond in Siena. Morgen gaat ze ‘s avonds naar haar vriend. Ik vraag me af wanneer we een nieuwe huisgenoot hebben…
Welkom @ horstinkistan
Dit ben ik! Leonella van Horstinkistan is de naam, en dit is mijn domein. Kijk rustig rond in mijn koninkrijkje, je hebt geen auto of vliegtuig nodig, hoogstens een pot thee en een volle koektrommel.
-----------------------
Wat zegt ‘ie?