Op Ze.nl las ik onlangs deze blogpost. Bij het tweede stukje, van Marlou, moest ik direct denken aan mijn eigen blunder. Die uit 2009, toen ik op Interrail ging. Ik had toen in Hongarije een jongen ontmoet met wie ik een stukje samen ging reizen, want we wilden allebei naar Italië. Heel gezellig om tijdelijk wat gezelschap te hebben. Ik kreeg eindelijk Sicilië te zien (un’isola BELLISSIMA!) en alles was leuk – ok nee het viel tegen omdat we in een kuthostel zaten en ik bovendien dikke blaren op mijn poten had. Souvenirtje van Budapest, verergerd in Rome. En het was geheel mijn eigen schuld – ook een blunder van die vakantie trouwens. Ik heb toen véél geleerd over schoenen!
Maar waar dit stukje me aan deed denken was de reis daar naartoe. We hadden op Termini gestaan om de trein naar Palermo te nemen. De trein stond er al een half uur van te voren, dus we stapten in, zochten een plekje en installeerden ons. In de trein zette ik mijn handtas, met de rits én de klep open, op de bank van de coupé. En stootte deze om. Alles -ALLES!- viel eruit. Ook mijn Interrailkaart, die me €400 had gekost en waarmee ik vrij kon reizen door Europa. Ik grabbelde mijn spullen bij elkaar en zocht alvast naar mijn kaart, want we zouden geheid gecontroleerd worden op dit traject.
Toen bleek ik dus die kaart kwijt te zijn. Ongelofelijk maar waar, van alles dat in mijn tas zat was ik juist het belangrijkste document kwijt! Ik heb alles rondom het bankje onderzocht, maar helaas was die nergens te vinden. Toen Drew terug kwam met het drinken dat hij gekocht had, ben ik in paniek het station op gerend op zoek naar mijn ticket. Ik vergat de blaren, mijn paniek gaf me vleugels. Uiteindelijk moest ik weer terug keren naar de trein, waar Drew ook alles had bekeken, maar ook hij had niks gevonden. Ik kwam al tot de conclusie dat ik het wel kon vergeten en wilde uitstappen, toen ik een spleet aan de zijkant van het bankje zag. Ik stak mijn vingers er tussen en OMG WOW daar was het ticket.
Opluchting alom en ik kon mijn reis voortzetten. Zo kwam ik alsnog in Palermo.
Damn, ik had dit bericht voor 7 uur vanmorgen ingepland, maar er is iets fout gegaan… de hele tekst is verdwenen! Zou het mijn laptop zijn, heb ik niks opgeslagen voordat ik afsloot of is WordPress aan het klooien?
Maar goed… Een beetje laat maar alsnog een (hertypte) versie online van het stukje dat ik eerder had getypt.
Ik ben terug van vakantie! Hoera! Ik kan nog nauwelijks geloven dat ik echt weg ben gegaan. Sjoukito had me al wel beloofd van ‘we gaan op vakantie als ik vrij krijg’, maar eerlijk gezegd nam ik dat met een korreltje zout. Het gebeurt namelijk wel vaker dat onze plannen op het laatste moment niet door gaan, of worden omgegooid, of wat dan ook.
De laatste dag! En wat werden we vroeg wakker van morgen! En dit zijn genoeg uitroeptekens!
Ok we werden dus vroeg wakker vanmorgen. We zouden Sylvie en Julien niet meer zien, dus terwijl zij zich belachelijk vroeg klaar maakten om naar hun werk te gaan, trokken wij ook belachelijk vroeg onze kleren aan. We kletste nog een beetje na, namen afscheid en daarna gingen ze weg.
Dat was echt een hele rare situatie.
Dag elf… de laatste dag van de vakantie, of tenminste de laatste dag dat we echt wat kunnen doen tijdens de vakantie. We stonden vrij laat op; Sylvie en Julien waren al naar hun werk toen wij wakker werden. We hebben dan ook heerlijk geslapen, haha. Na een lawaaiig hostel waar niemand rekening met elkaar hield, en een nacht lang lek gestoken te zijn door allerlei gemene steekbeesten, was dit de eerste keer sinds we in Barcelona aan kwamen, dat we echt lekker geslapen hebben.
Nadat we ons gedoucht hadden, en ons aankleedden, gingen we op weg. De vorige dag hadden Sylvie en Julien een paar dingen aangewezen op de kaart die voor ons misschien wel leuk waren. Onder andere een klooster trok onze aandacht, en een kerkje met moderne kunst ipv middeleeuws of renaissance. Zodoende gingen we dus onderweg naar (allereerst) dat klooster.
WOW wat een geweldige nacht! Ik ben helemaal lek gestoken, en ik heb geen idee waardoor. Het enige dat ik weet is, dat ik na een nacht tussen de wijnranken helemaal onder de jeukende bulten zat, en dat het geen muggenbulten waren. Tenminste, niet de doorsnee muggenbulten die wij kennen. Ze hadden me in elk geval goed te pakken gehad, een keer of zes op één been, een keer op mijn andere been, een keer op één van mijn billen en aan de binnenkant van mijn pols was ik ook nog een keer gepakt.
Toch waren we heel vroeg wakker, deze ochtend. We hebben gelijk onszelf aangekleed, onze auto klaar gemaakt en net toen we zaten te ontbijten kwam de wijnboer er aan o.O dat was de eerste keer dat we ‘s ochtends iemand zagen, haha. De man keek ons even aan, en na een bonjour van ons allebei tegelijk, zei hij bonjour terug en ging hij maar weer verder met zijn inspectie van de wijnboompjes.
Het was de bedoeling vandaag uit te slapen, maar toch waren we vrij vroeg wakker. Ik geloof dat ik heb gedoucht, en Sjoukito ook, maar heel erg zeker ben ik er niet van. Denk het wel, haha. Daarna hebben we ontbeten en onze spullen gepakt. Ik was nog even achter de laptop gekropen, terwijl Sjoukito de film af keek die hij de avond tevoren niet kon afzien.
Zodra de film was afgelopen, gingen we uitchecken en deden we onze spullen in de auto. We zouden hem later nog wel netjes maken, was het idee. Vervolgens stapten we in de auto en gingen we er vandoor. Toen we Barcelona uit waren, wilden we eigenlijk niet de tolweg nemen, maar per ongeluk kwamen we er toch op terecht. Terugkeren wilden we niet, dus toen hebben we maar betaald. Na de tolweg zijn we langs de weg gestopt om in een supermarkt nog wat boodschappen te doen.
We hadden gisteren al besloten om vandaag rustig aan te doen. We zijn niet al te laat opgestaan, maar toch hebben we wel enigszins uitgeslapen. De rest van het hostel lag nog in diepe rust, dus we waren de enigen die op waren, behalve een paar mensen (volgens mij een gezin ofzo, in elk geval Nederlanders) die vertrokken. Nadat we onszelf een beetje hadden opgeknapt, zijn we naar beneden gegaan voor ontbijt.
Na het ontbijt hebben we een paar inkopen gedaan voor ‘s avonds, na het opbergen ervan onze zwemspullen gepakt en zijn we naar het strand gegaan. De bus stopte daar, dus heej, dat was makkelijk! Op het strand was het loeidruk, precies zoals je altijd ziet op ansichtkaarten of op tv. Sjoukito is opgegroeid in een dorp in het Westland, dus hij was het wel gewend, maar ik kende het dus niet. Als wij vroeger al naar het strand gingen (en dan bedoel ik zeestrand) was dat op vakantie op een waddeneiland, waar het dichtstbijzijnde strand altijd een rustig strandje was, hoogstens een paar andere gasten van het bungalowpark of de camping waar wij stonden.
Ik ben, zoals ik al eerder had gezegd, een half jaar naar Italië geweest in 2008. Dat is al lang geleden, maar ik denk er nog vaak aan, en soms komt het ook nog wel ter sprake met deze of gene. Ik wilde niet zo iemand worden die na twee jaar nog roept dat ze ‘net terug is uit…’, en ik geloof ook niet dat ik dat letterlijk heb gedaan, maar in mijn hoofd is het allemaal veel korter geleden. Vorig jaar ofzo.
Poeh, wat had ik een last van mijn schouders! Dat begon al bij het opstaan die dag. Ik ben maar even gaan douchen, vervolgens aangekleed en ontbeten. Sjoukito en ik hadden overlegd, en besloten dat we zouden vragen wat de prijs was voor nog twee overnachtingen: vrijdag op zaterdag en zaterdag op zondag. Als het duurder zou worden zouden we afhaken, als het minder was zouden we nog boeken. Mits het mogelijk was, natuurlijk.
Dezelfde tuthola als de vorige dag stond nu ook weer achter de receptie. Daar had ik eigenlijk geen zin in, maar goed, het was nodig dus het moest wel. En hoera, we hadden geluk: de prijzen stonden nu op 15 euro per nacht! We betaalden gelijk 60 euro en waren er vanaf. We moesten wel uitchecken, en dan opnieuw inchecken omdat we een ander bed kregen. Waar dat voor nodig was… geen idee? Maar goed, wat moest dat moest, en we kregen nu een kamer boven in plaats van in de kelder.
‘s Ochtends opgestaan, lekker gedoucht, aangekleed en ontbeten. Omdat het vakantie was (spanje, zon, warm) had ik een shortje aangetrokken, en daarbij een heel luchtig shirt met de schouders bloot. Lekker! Na het ontbijt zijn we naar de receptie gelopen. Daar zat een andere receptioniste dan gistermiddag. Allereerst wilden we nog een nacht blijven, dus vroegen we of dat kon. Ja, maar vandaag waren de prijzen hoger (had te maken met het aantal gasten ofzo?). In plaats van 14 euro, was het nu 19 euro voor 1 nacht voor 1 persoon. Say what?
Maar goed, we hadden geen zin om weer verder te gaan zoeken, dus we betaalden. Daarna vroegen we aan mevrouw Ongeïnteresseerd hoe we bij La Boqueria, de markt, moesten komen. Ze wees ons de halte met de Arc de Triomphe van Barcelona. Wij kenden de stad niet, dus we namen aan dat het maar goed zat. Bleek ze ons (achteraf) een aantal haltes te ver hebben laten uitstappen? Dat wisten we echter op dat moment nog niet, dus we stapten op de bus en gingen op weg.
Welkom @ horstinkistan
Dit ben ik! Leonella van Horstinkistan is de naam, en dit is mijn domein. Kijk rustig rond in mijn koninkrijkje, je hebt geen auto of vliegtuig nodig, hoogstens een pot thee en een volle koektrommel.
-----------------------
Wat zegt ‘ie?