Op twitter stelde Matthew Gray Gubler (jawel, die volg ik) de volgende vraag:
what 3 fictitious characters would you want to go on road trip with?
— matthew gray gubler (@GUBLERNATION) April 7, 2013
Daar moest ik even over nadenken. Met welke drie fictieve karakters zou ik een road trip willen doen? Ik denk dat ik dan meer neig naar boeken dan naar films en series, haha. Kinderboeken vooral, want die karakters zijn veel uitgesprokener en kleurrijker. Je onthoudt ze veel beter dan al die volwassenen die weliswaar heel slim zijn maar ook oersaai. En ééntje uit een tekenfilm, hoezee! Uiteindelijk ben ik toch tot een lijstje gekomen. Hier zijn ze:
1: Douwe Dabbert
Strikt genomen geen boekenfiguur maar een stripfiguur – maar het staat in een boek dus wie zeurt er over? Douwe is leuk. Een oud mannetje met een toverknapzak die veel gezien heeft en veel weet. Iemand om veel van te leren dus. Bovendien lekker handig als je kleren kapot zijn of je eten is op, of je bent iets vergeten dat van belang is. Daarnaast is het gewoon een grappig mannetje die wat te vertellen heeft.
2: Pippi Langkous
Oersterk, maar daar doet ze nonchalant over. Ze heeft altijd goede ideeën en kan lekker gek uit de hoek komen. Niet de slimste qua schoolkennis, maar ze weet wel veel over het leven. En die road trip kan met haar ook op een vaartochtje uitlopen.
En mocht ik ooit schipbreuk lijden, dan kan zij in elk geval het briefje-in-de-fles regelen. Met haar geweldige spelling, haha. Een road trip met Pippi Langkous lijkt wat mij betreft succes verzekerd.
3: Matt
Sorry. Ik kan mijn oude anime crush niet vergeten, haha. Dit fictieve karakter zou ook wel met me mee mogen, om een tegenwicht te bieden aan de verstandige Douwe en de gekte van Pippi. Lekker tegendraads en soms een beetje snauwerig, maar diep van binnen onzeker (oh ja, ik was echt fan). En hij heeft een Digimon met een vacht.
Nou, dat was ‘m dan. Wie wil mag het over nemen, lijkt me leuk om te zien wat anderen invullen, en waarom ^______^.En dan ga ik nu eens kijken of ik nog ergens een torrent van Digimon kan vinden…
Morgen is het 30 april. De laatste Koninginnedag. De laatste dag dat Bea onze koningin is. De eerste dag dat Willem onze koning is. Ik vind dat heel raar klinken. Koning. Onze koning. Koning der Nederlanden. Sinds Wilhelmina aantrad is er geen koning meer geweest. En nu ineens wel. Zomaar tussendoor, want na koning Willem wordt het weer gewoon een koningin. Net als heel Nederland heb ik mijn hele leven alleen maar een koningin gekend. Gehad. Hoe noem je dat?
Ik kan niet zeggen dat ik alles van het koningshuis weet, maar ik ben zeker wel pro-koningshuis. Misschien ís het niet meer van deze tijd, maar het heeft nog wel degelijk een functie. Voor deze gelegenheid heb ik een vlaggenstok met vlag en wimpel gekocht bij Blokker. Niet alleen voor deze gelegenheid trouwens, maar ook voor andere gelegenheden. Je ziet steeds vaker bij gelegenheden een vlag buiten hangen, en eigenlijk vind ik dat altijd wel vrolijk en gezellig staan. Vanaf dit jaar dus ook bij ons.
Dus daarom zeg ik:
Noot vooraf: ik wilde dit artikel graag inplannen om 7 uur vanmorgen, maar ik was vergeten het te typen (geloof het of niet) dus met vertraging vandaag alsnog een post. Yeah!
———————————————————————————————————————————
Op esthete.nl staat in het kopje met meest populaire posts het stukje randstad vs landelijk. Daarin vertelt Ioon over de vooroordelen van ‘de randstad’ tegenover Brabant (en in de comments geeft ze toe dat er andersom ook vooroordelen zijn).
Het internet is lekker anoniem. Je kunt overal ter wereld komen, allerlei dingen bekijken en overal commentaar op geven zonder dat iemand weet dat jij het bent. Je kunt lid worden van een forum om hulp te vragen, je kunt op een anonieme website je grootste geheimen prijsgeven, je kunt je anders voordoen dan je bent. Je kunt ook overal gaan kutten zonder dat iemand weet dat jij in het dagelijks leven nóóit wat durft te zeggen! Typen is makkelijker dan zeggen, zowel aan de telefoon als (zeker) in iemands gezicht.
Zelf heb ik (gelukkig) geen last van haters. Ik heb dan ook niet een hele bekende site. Maaaaarrrr… ik kom wel op hele bekende sites. Zoals iedereen waarschijnlijk wel weet, mag ik graag beautyblogs bezoeken, ook al heb ik weinig met de meeste artikelen die erop staan. Met name Beautygloss weten de haters te vinden, maar er zijn ook veel andere sites waar altijd mensen op komen die zeuren: Miss Lipgloss Vera Camilla en Teskuh zijn slechts enkele voorbeelden.
Hoewel het onderhouden van een goede community ook bij het bloggen hoort, kan ik me voorstellen dat het bij 100.000 bezoekers per dag erg veel wordt om alles te lezen en te modereren. Bovendien krijg je bij al te veel modereren ook weer commentaar. Aan de andere kant is het ook niet leuk als je community verziekt wordt door dat soort figuren. Bij Beautygloss sla ik vaak de comments al over, omdat er zó vaak zó negatief wordt gereageerd. Ook onderling. Wie Mascha wijst op een spel- of taalfout, krijgt een lading commentaar over zich heen waar je U tegen zegt. Met hoofdletter, inderdaad. Een discussie tussen gebruikers is leuk, maar het moet niet de spuigaten uitlopen.
Vaak genoeg krijg ik de vraag: huh? Hoe kom je daar bij? En waarbij, is mijn voorliefde voor talen en culturen in het algemeen, en mijn voorkeur voor Oost- en Zuidoost-Europa in het bijzonder.
Dat ik naar Italië ben gegaan, snapten de meeste mensen wel. Een halfjaar is dan wel weer heel erg veel (ok dit is al genoeg om nog een artikel over te schrijven), maar Italië is wel te begrijpen: mooi land, lekker eten, oude gebouwen, rustig leven… het is de bekende wereld, maar dan een tikje exotischer. En de taal is sexy. Dat zondermeer. Maar dan… Oost-Europa? En dan die táál? Dat snappen ze niet.
Meestal zijn er twee soorten reacties: de positieve en de negatieve. Onder positieve reacties versta ik ‘oh, interessant’. Die kun je op twee manieren opvatten: ‘ik zeg interessant omdat ik het eigenlijk maar niks vind’ en ‘wat interessant dat ze daar in geïnteresseerd is’. Het gaat in dat geval dus niet om ‘oh leuk, Rusland/de Balkan’, maar ‘wat een rare interesse’. Maar toch vind ik dit nog altijd een vrij positieve reactie.
Negatieve reacties zijn onder meer ‘wat raar/stom/dom’ en dan flauwe grapjes maken, of ‘uhmm oké’ en dan over wat anders beginnen. De eigen hobby, bijvoorbeeld. Ik kan je wel zeggen, als iemand geen interesse toont in mijn hobby, verdwijnt mijn interesse in wat diegene zelf in de vrije tijd doet, als sneeuw voor de zon. En als ik je toch al niet zo leuk vindt, kom ik niet meer verder dan een gesprek over het weer. Dan liever ‘dat vind ik stom’, in dat geval weet ik wat ik aan je heb -ook al vind ik het niet leuk- en kan ik je ook laten zien waarom ik het wel leuk vind. Maar laat de grapjes maar achterwege.
Maar goed, om dit stukje even leuk te houden, dan hier de hamvraag: wat moet ik dan zeggen als mensen me vragen waarom ik het leuk vind? Ik vind het heel moeilijk om te vertellen. Dat komt niet alleen omdat Russisch zo’n romantische taal is, en omdat ik helemaal weg ben van Bosnië, het is ook een gevoel. De liefde voor het oostblok begon voornamelijk door de muziek. Via muziek hoor je de cultuur van een land en de charme van een taal, ook al kun je die helemaal niet verstaan. Maar hoe vertel je dat dat is wat je raakt?
Ik vind het moeilijk, want gevoel is niet uit te leggen. Soms vragen mensen me om een voorbeeld, en dan laat ik ze een nummer horen dat op mijn MP3-speler staat. Echter, dat ene liedje is natuurlijk nooit genoeg om het iemand te laten begrijpen. Het is niet zijn of haar stijl (bijvoorbeeld folk laten horen aan iemand die van hardrock houdt), of diegene luistert liever naar zangeressen in plaats van zangers. Je weet het niet! En dan is het van ‘oh, ja, leuk, apart en interessant’, en verder vergeten ze het.
De reden dat ik Wereldmuziek doe, is dan ook vooral dat ik niet weet hoe ik het anders moet uitleggen. Kijk op mijn site. Elke maandag. Luister naar de liedjes die ik erop zet. Er is genoeg diversiteit, meer dan wanneer ik je één liedje laat luisteren op mijn MP3-speler. Niet alles zal je aanspreken, en het één vind ik ook mooier dan het ander, maar alle muziek die ik plaats betekent wat voor mij, ook al versta ik niet wat ze zingen. Het gaat niet om de tekst, maar om de rest. Muziek is een gevoel, en de prachtige klanken van talen die ik wel of niet ken voeden dat alleen maar.
Dat probeer ik iedereen te laten zien. Andere culturen zijn niet gek, ook al hebben ze een recent oorlogsverleden of ben je het niet eens met de politiek. Ze zijn alleen anders. Ik hou van die verschillen. Door ze, al is het maar oppervlakkig, te leren kennen, verrijk je jezelf enorm. Naar mijn mening kan juist muziek vooroordelen wegnemen en begrip kweken. Dat is ook de reden dat ik zo van Eurovisie hou.
Ik ben het dan ook helemaal eens met de stelling: er is geen taalbarrière in goede muziek – ik zou er overigens graag taal- en cultuurbarrière van willen maken. Bij deze dus!
(note: deze behoort eigenlijk tot de vorige post; ik heb ze in tweeën gehakt omdat het anders zo’n ellenlang verhaal zou worden)
WHOAAAA!!! Ik ben weer terug in Nederland! Het leek me wel leuk om even een soort van conclusie op te schrijven na terugkomst. Mijn ‘doelen’ (tussen aanhalingstekens omdat het niet echte doelen waren), waren onder andere er achter komen of ik mezelf kon redden, op eigen benen kan staan zonder terug te vallen op anderen en te zien of ik mezelf kon redden zonder ‘thuis’.
Oké, nog even over mijn vorige post (ook van vandaag): ik ben nu mijn oude blogentries aan het lezen en ik realiseer me weer dat ik inderdaad een ouwe zeikerd ben. Ik zit nu inderdaad in de dip die ik voorspeld had en ik denk nog steeds alvast na over mijn mogelijke volgende onderneming, maar met een opgeruimde kamer en na een lekkere warme douche kan ik eerlijk zeggen dat ik toch ook wel blij ben dat ik naar Italië ben gegaan. Het was de juiste keuze en dat is het nog steeds.
En ja, nog steeds bang voor volgende week.
Goed, omdat Anja er is zit ik niet meer in de keuken maar op mijn kamer. Een stuk minder gezellig. Ik bedoel, zelfs in de keuken was ik in m’n eentje, maar de keuken is gewoon gezelliger. Nu eet ik er alleen maar. Vandaag trouwens naar de buurtsuper gegaan en mijn favoriete sap weer gevonden.
Maar goed, Anja dus. Ik heb haar niet gezien sinds ze dinsdagavond om kwart voor twaalf thuis kwam. Ik was toen net de computer aan het uitzetten en ik ging naar bed. Anja niet. Zij ging eerst iets doen in haar kamer met muziek, daarna ging ze iets doen in haar kamer waarbij ze veel meubels verschoof (of zo klonk het althans) of net andersom, en daarna ging ze douchen. Nu slaap ik naast de douche en het is nogal gehorig, dus ik hoorde zo’n beetje elke druppel vallen. Heel vermoeiend. En toen was ze weer op haar kamer, maar ze had het afzuigsysteem in de badkamer aan gelaten, waardoor die nog heel lang door ging. Ik was te moe om uit bed te gaan en die verdomde kutlamp uit te zetten, maar niet moe genoeg om ondanks dat geluid in slaap te vallen. Dus het heeft nog wel tot ‘n uur of twee geduurd voordat ik in slaap viel.
Gisteren was ik er niet over uit of het de buren of Anja zelf was die kabaal maakten, maar vandaag kwam ik er achter dat ze blijkbaar ook vroeg op staat. Gisteren was het tussen zes en kwart over zes en toen maakte ze een hoop kabaal, maar vandaag deed ze dat niet. Ik hoorde wel wat geluid uit haar kamer komen vanmorgen, maar ik heb haar zelf niet gezien. Maar goed, gisteren dus naar school gegaan, knallende koppijn gekregen dus ik ging na school naar huis met de bedoeling nog even wat bij te slapen. Lukte niet. Ik was bijna in slaap toen er een hoop kabaal op straat was, dus toen werd ik weer wakker. Bleef nog wel liggen, maar het was bijna tijd om weer op te staan dus ging ik niet meer slapen. Nou, en toen naar school voor een rondleiding door de Domkerk. Die was heel erg versierd, heel veel detail ook. Ik vond het wel mooi, maar ook teveel van het goede. Misschien is het de Nederlandse mentaliteit van ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ of zoiets, waardoor ik het een beetje teveel vond.
Na de rondleiding had Alessia me de wasserette dichtbij laten zien. Dat wist ze, omdat ze zelf ook een week in dit huis heeft gewoond. Daarna naar de super om ontbijt te halen, en gelijk ook wat andere dingen. Daarna wilde ik eten gaan koken, maar de spinazie zag er zo vies uit dat ik het maar weg heb gegooid. Ik had nog oud brood over, dus heb ik wentelteefjes gemaakt. Het is wel geen groente, maar het is wel eten. De eerste twee waren goed gelukt, de derde en de vierde waren een prutje geworden (maar nog wel te eten) en toen had ik er wat melk bij gegooid op het bord maar vergeten er een extra ei bij te doen, waardoor de laatste twee gigantisch mislukten. Het kapje heb ik maar weggegooid ~_~ daar wilde ik me niet meer aan wagen.
Na het eten mijn kleren uitgezocht en toen besloten alleen de bonte was mee te nemen. Die heb ik in de wasserette in de wasmachine gegooid, en daarna in de droger. Die droogtrommels zijn heel groot, dus de volgende keer neem ik al mijn was mee, pleur het in twee wasmachines en dan samen in één droogtrommel. Dat scheelt dan toch weer drie euro. Maar ja, dat wist ik niet, dus vandaag ga ik na het internetten (of misschien na het eten) mijn donkere was doen en daarna mijn donkere was in de droogtrommel doen. De volgende keer koop ik ook 10 muntjes voor 30 euro in plaats van 10 keer een muntje van 3,50. Moet ik alleen nog wel geld pinnen…
Maar goed, mijn huisgenote gisteren de hele godganselijke dag niet gezien. Ze was ook niet thuis. Ze kwam pas toen ik al sliep. Dat weet ik, want vanmorgen zag ik een streep licht onder haar deur door. Als dat altijd zo blijft, snap ik niet waarom ze al haar troep in de badkamer laat hangen en staan. Overal ligt wat van haar: haar gebitsverzorging, huidverzorging, make-up, haartroep en (jawel) föhn liggen op en bij de wastafel, haar handdoeken heeft ze al sinds haar vertrek naar Polen aan het haakje in de badkamer hangen (daarom hoef ik de mijne er ook niet te hangen; als ik m’n handen heb gewassen droog ik ze aan haar handdoeken af) en ze heeft serieus wel een stuk of zeven, acht flessen in de douche staan.
Vandaag was ze wel thuis, in ieder geval toen ik terug kwam van school. Ik denk dat ze wel weg is geweest, want de deur was niet op slot toen ik terug kwam. Dan zal ze wel eten aan het halen zijn geweest, want van wat ze in de koelkast heeft gezet kan geen mens leven; een paar van die plastic bakjes met danoontje-achtige kwark. Als ze maar niet verwacht dat ze mijn eten kan eten, want zelf heeft ze het er blijkbaar ook niet voor over. En tot op heden heb ik haar nog steeds niet gezien. Ik hoor wel muziek uit haar kamer komen. Van die muziek die niet tot mijn favorieten behoort -.- maar wie weet heeft ze ook wat hippere muziek in haar collectie.
Welkom @ horstinkistan
Dit ben ik! Leonella van Horstinkistan is de naam, en dit is mijn domein. Kijk rustig rond in mijn koninkrijkje, je hebt geen auto of vliegtuig nodig, hoogstens een pot thee en een volle koektrommel.
-----------------------
Wat zegt ‘ie?