Vandaag was de aller-aller-allerlaatste werkdag bij Schoneveld. In ieder geval voor een half jaar ^_____^ Het begint nu ook pas tot me door te dringen dat ik echt ga. Dat het bloedserieus is. Het zou nog steeds een beetje onwerkelijk lijken als ik vannacht niet had gedroomd. Dat ik in de trein zat en iets nodig had uit m’n tas, maar het niet kon vinden. Mamma had m’n tas ingepakt en er zaten vooral nutteloze dingen in.

Daarna ging de droom over op het bouwen van een hutje. Met collega’s. Zal wel Tanzania zijn geweest, haha. En collega Rosa was er ook, hoewel ze net was bevallen. Iedereen vond dat ze moest stoppen met graven (waarom was ze aan het graven in het hutje?) maar zij wilde perse doorgaan.

Later had ik ook een nachtmerrie. Lang geleden dat ik er weer een heb gehad. En dan heb ik het over de echte nachtmerries. Het verschil met gewone dromen en echte nachtmerries is dat ik een nachtmerrie zie alsof ik naar een film zit te kijken. Ik ben er wel in die film, maar ik speel geen rol, ik ben alleen iemand die machteloos moet toekijken wat er met anderen gebeurt. Ik wil niet ingaan op de inhoud; als het niet al te persoonlijk was, is het wel te gruwelijk om te zeggen. Ik heb één keer aan Daffie verteld, maar die vond het zo idioot dat ze er om moest lachen. Het was echt niet grappig om te zien… het vervelende van die echte nachtmerries is, dat ik ze onthoud. Ik heb ze niet erg vaak, misschien dat dat ook meetelt, maar de dromen zijn zo helder en het engste is dat ze niet lucide zijn, in tegenstelling tot mijn gewone dromen.

Maar goed, daar gaat het niet om vandaag. Ik heb m’n laatste werkdag gehad, over zes dagen vertrek ik naar Italië en ik ben nu, op dit moment, aan het lezen over Rusland en Mongolië. Het is een reisverslag van iemand, en ik ben steeds op Wikipedia dingen er over aan het opzoeken (i.e. het schiet niet erg op – heb de stukken over Rusland al gehad en ben net begonnen aan Mongolië, wat interessanter is dan ik dacht). Ben er op gekomen doordat ik vorige week ofzo iets over Suzdal opzocht en deze site stond er gewoon bij, op Google. Heb elke keer als ik achter de computer zat één of twee keer een pagina gelezen, maar vandaag toch echt wel een stuk of acht en ik ben net op de helft. Het wordt steeds interessanter, want de schrijfster stipt steeds meer dingen aan waar ik niets van weet, of woorden waar ik nog nooit van gehoord heb. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat Mongolische nomaden hun tenten een ger noemen. Nou, dat soort dingen dus. Ik heb wel eens wat gelezen over de Mongolische geschiedenis, maar ik kan niet zeggen dat dat erg veel verder ging dan Dzhengis Khan.

EN IK HEB ER ZIN IN!!!!